Άνθρωπος

Προσπαθείς απελπισμένα να εξηγήσεις τα ανεξήγητα

τα ανεκδιήγητα

Γίνεται δέρμα σου η ματαιότητα και προχωράς έγχρωμος

βομβαρδισμένος, πυρόπληκτος ναυαγός

Ζεις, τα κατάφερες

Αντέχεις ακόμα και μπράβο σου

Στης πλάτη σου ο σταυρός σου από ξύλο σκέτο

Στη συνείδηση σου μια κουβέντα

που σε κάθε πράξη σου

σε κάθε δήλωσή σου οποιαδήποτε στιγμή

είναι έτοιμη να εκσφενδονιστεί

στον μόνο στόχο που μπορείς να συγκρατήσεις

«Δεν είμαι εγώ τέτοιος άνθρωπος»

Συνεχίζεις, προχωράς

με το σταυρό στην πλάτη από ξύλο σκέτο

σε όσο πιο όρθια θέση μπορείς

Δεν είσαι ούτε ο υιός του Θεού για να καρφωθείς εκεί

Ευθεία, κοιτάς στα μάτια τα δίπολα

τα πεντάμορφα και τα τέρατα

Όσο κι αν γέρνει η πειραγμένη ζυγαριά

κρατάς αντίσταση

Φορτώνεις το δισκάκι δέντρα, πετράδια,

λουλούδια, τραγούδια, φτερά

καρπούς, βιβλία, μαρκαδόρους

οτιδήποτε περιφρονείται επιδεικτικά

αλλά ουσιαστικά αναπτερώνει

Χάνεις σίγουρα στο πειραγμένο ζύγι

αλλά κοίτα πετάς

Πετάς από πάνω σου βαρίδια με ομοιοκαταληξία

Κρατάς υψηλά την - τιμή - σου

όχι αυτήν ρε πουλημένε, την άλλη

Του λόγου

Αυτήν που σε κάνει ό,τι πραγματικά είσαι

Ξέχασες;

Άνθρωπος

Lenora de Barros "Poema" 1979 (6-part series, black-and-white inkjet print on cotton paper)