Λάικα

Ξέρω, μη σκας

Μου ‘χουν διαβάσει χέρια-πόδια

Εκτοξεύτηκα απ’ το σημείο μηδέν

με μια μανία να διανύσω

σπιθαμή προς σπιθαμή τον ουρανό

Ήμουνα πύραυλος

Προικισμένος με χρυσές πιστωτικές

εμποτισμένος με περίσσεια φαντασία

Τρελό κοκτέιλ που έβγαζε ατμούς

Πέρναγε ο χρόνος (πότε πέρασε ο χρόνος;) 

Μου έκλεβε αέρα συγχρόνως

Τι να καταλάβεις; Δεν προλάβαινες

Έφτασα στο διάστημα πρώτος

Πρώτο με περικύκλωσαν οι δορυφόροι

Με χρέωσαν, άκου να δεις, αιώρηση

Ελεύθερη μόνο η πτώση

Καρφώθηκα σε μια κορφή

όλος σιωπή, σακατεμένος

Τι να μου πεις; Δε φταις

Συγχωρεμένος